Amatör spor kulüpleri yıllardır aynı sorunları konuşuyor: Para yok, saha yok, malzeme yok, ulaşım yok, antrenör yok… Buna karşılık her sezon kulüplerden katılım, lisans, vize ve transfer adı altında yeni ücretler isteniyor. 2026–2027 sezonunda bir futbolcunun vize bedeli 500 liraya, yerel amatör transfer işlemi 2 bin 500 liraya çıktı. Profesyonelliğe Geçiş Ligi’ne katılacak kulüplerin karşısına ise katılım bedeli ve teminatla birlikte 1 milyon liralık yük konuldu. Adı amatör, faturası neredeyse profesyonel… Kulüp yöneticileri haklı olarak Gençlik ve Spor Bakanlığından, TFF’den ve belediyelerden destek bekliyor. Ancak sorun yalnızca kulüplere para veya forma dağıtılarak çözülemez. Mevcut sistem baştan sona yeniden ele alınmalıdır. Gençlik ve Spor Bakanlığı, öncelikle kamu kurumlarıyla belediyelere ait amatör spor sahalarını ortak bir sistem altında toplamalıdır. Bu tesislerin planlaması, bakımı, personeli ve kullanım saatleri tek merkezden, açık ve denetlenebilir ölçütlerle yönetilmelidir. Bakanlık bünyesinde bu faaliyetleri yürütecek uygun bir iktisadi işletme bulunuyorsa etkin hâle getirilmeli, yoksa gerekli yasal düzenleme yapılarak yeni bir yapı kurulmalıdır. Sahalar birkaç kulübün veya yöneticinin kontrolüne bırakılmamalı; mahallenin bütün çocuklarına açık olmalıdır. Her mahallede yetenek taraması yapılmalı, çocuklar belgeli antrenörler tarafından ücretsiz eğitilmeli; sağlık kontrolleri, spor malzemeleri, ulaşım ve müsabaka giderleri kamu tarafından karşılanmalıdır. Futbolun yanında basketbol, voleybol, atletizm, güreş, yüzme ve diğer branşlar da aynı sistemin içinde yer almalıdır. Bugün bir çocuğun spora başlayabilmesi, çoğu zaman ailesinin para ödeyebilmesine veya bir kulüp yöneticisinin fedakârlığına bağlı. Devlet politikası kişisel fedakârlıklar üzerine kurulamaz. Kulüp yöneticileri kendi ceplerinden para harcayan, araç bulan, forma yaptıran ve sponsor arayan kişiler olmaktan çıkarılmalıdır. Yöneticiler esas işleriyle ilgilenirken çocukların spor eğitimi devlet güvencesinde yürütülmelidir. Amatör kulüpler tamamen ortadan kaldırılsın demiyorum. Kulüpler mahalle kültürünü, aidiyeti ve rekabeti yaşatmaya devam edebilir. Ancak saha, antrenör, ulaşım, sağlık ve temel malzeme gibi asli ihtiyaçlar kulüp yöneticilerinin sırtında bırakılmamalıdır. Böyle bir model kurulursa tesislerin kimlere ve hangi ölçütlerle tahsis edildiği tartışması azalır. Belediyelerin bazı kulüplere daha fazla yardım yaptığı iddiaları da büyük ölçüde ortadan kalkar. Çocuklar ekonomik durumlarına veya siyasi ilişkilere göre değil, yetenekleri ve çalışmalarıyla öne çıkar. Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla ücret kalemi değil; mahalleden başlayarak işleyen güçlü, adil ve sürdürülebilir bir kamu spor sistemidir. Sahalar devletin güvencesinde olur, nitelikli antrenörler kamu eliyle görevlendirilir ve çocuklara eşit imkân sağlanırsa daha fazla gence ulaşılır, daha kalifiye sporcular yetiştirilir ve amatör spor kulüplerinin yıllardır çözülemeyen sorunları büyük ölçüde ortadan kalkar. Amatör spor kişilerin fedakârlığına değil, devletin kalıcı politikasına bırakılmalıdır.